//////

ROZPLANOWANIE WNĘTRZA

Rozplanowując wnętrze mieszkalne należy przede wszystkim zapewnić dobre oświetlenie dzienne ośrodkom pracy, ponieważ ośrodki wypoczynkowe użytkuje się raczej w godzinach późniejszych i nie wykonuje się tam żadnych zajęć. Jeżeli jednak można urządzić ośrodek wypoczyn­kowy w pobliżu okna, to oczywiście jest to bardzo wskazane, szczególnie tam, gdzie przesiaduje się  półki i stojaki na książki i pisma ,parawany dające możność pewnej izolacji .Meble te powinny być ustawione raczej w sposób luźny i swobodny, dawać się zestawiać i odsu­wać, a więc powinny być lekkie i proste w kon­strukcji.Radio i telewizja są obecnie najbardziej rozpowszechnioną rozrywką domową, należy zatem przewidzieć takie miejsce ich ustawienia, aby moż­na było z nich korzystać grupowo.

 

PRZESTRZEŃ ZAJĘTA PRZEZ WYPOSAŻENIE

Wyposażenie to dzieli się na dwa zasadnicze ro­dzaje: nieruchome, składające się ze sprzętów nie na­dających się do przesuwania ze względu na ich konstrukcję, ciężar lub zawartość; ruchome, składające się ze sprzętów lżejszych, mniejszych, nie służących do ustawiania w nich lub na nich jakichkolwiek przedmiotów (np. krzesła, lampy stojące, lekkie stoliki itp.), względnie przy­stosowanych do przenoszenia wraz z zawartością (stojaki do pism, stoliki do robót, stoliki na kół­kach itp.). Do tej grupy zalicza się też wszelkie sprzęty składane.Sprzęty nieruchome odpowiednio do sposobu ich użytkowania powinny mieć wyznaczone takie stałe miejsca, aby nie przeszkadzały w swobodnym po­ruszaniu się po pokoju.Sprzęty ruchome można ustawić w jednym z miejsc, w których się ich używa, albo też na uboczu, wy­korzystując mniej wartościową przestrzeń.

WNĘTRZE MIESZKALNE

Obecne pojęcie pokoju mieszkalnego, sposób jego użytkowania oraz rola jaką spełnia on w rodzinie, wywodzą się z obyczajów anglosaskich, gdzie tra­dycje życia rodzinnego są silnie zakorzenione i gdzie objawem wspólnoty rodzinnej było zamiło­wanie do gromadzenia się w swobodnie urządzo­nym, wygodnym wnętrzu dla pogawędki, wspólnej rozrywki, nieabsorbujących zajęć lub siesty przy kominku. Zwyczaj ten nie miał odpowiednika w krajach wy­wodzących swe zwyczaje z Włoch i Francji. Jadal­nia lub salon były tam wprawdzie przewidziane ja­ko pokoje wspoinego użytku, ale ich formalny cha­rakter i sztywne urządzenie nie stwarzały warun­ków do miłych posiedzeń i tej atmosfery ciepła i za- ciszności, jakie charakteryzują typowy living-room angielski.

PŁYTKIE BASENY

Płytkie baseny natryskowe na podmurówce,podwójne umywalnie łub umywalnie obudowa­ne blatem,wkładki z tworzyw sztucznych opierane na obra­mieniu wanny i służące do zamaczania bielizny, prania, płukania itp. ,blaty z tworzyw wodoodpornych lub kratki z li­stew do opierania na obramieniu wanny, służące do ustawiania naczyń i tac z bielizną, odkładania wy­żętej bielizny itp.wózek uzupełniony pojemnikami i tacami do od­kładania i przewożenia bielizny .Kratka ściekowa w łazience znacznie ułatwia utrzy­manie porządku i zapobiega nadmiernemu zamaka­niu podłogi w czasie prania, W razie braku kratki Krany umywalki powinny mieć przystosowane wę­że gumowe lub z tworzyw sztucznych, dla łatwiej­szego nalewania wody do pralki i naczyń.

DODATKOWA OCHRONA

Do tego celu potrzebne będą następujące przygo­towania:Urządzenie miejsca przechowywania pralki w rzędzie szafek dolnej obudowy możliwie blisko zmywaka. Zainstalowanie zmywaka nadającego się jako wyposażenie pralnicze, a więc większych rozmia­rów i raczej jednokomorowego. Zastosowanie dodatkowej ochrony szafek i bla­tów od zniszczenia przez uderzenie lub zamocze­nie. A więc: płatów folii z tworzyw sztucznych do zasłaniania blatów i frontów szafek dolnej obudo­wy, głębokich tac i naczyń na odkładanie mokrej bielizny, tacek na ustawianie proszków i chemikalii pralniczych, wiaderek plastykowych na wkładanie bielizny gotowej do suszenia itp.

SZAFKI I PÓŁKI

Ogólna zasada organizacji pracy mówi, że należy każdy często używany przedmiot przechowywać jak najbliżej miejsca użytkowania. Zgodnie z tą za­sadą w łazience powinno się przechowywać licz­ne i różnorodne przedmioty. Z tego też powodu po­żądane jest wykorzystywanie wszelkich wolnych, łatwo dostępnych miejsc, wnęk i uskoków ścian itp. dla umieszczenia tam półek lub szafek.Jednym z takich miejsc, przeważnie nie wykorzy­stywanych jest przestrzeń pod umywalką, gdzie można umieścić szafkę, podobnie skonstruowaną jak szafka kuchenna stanowiąca obudowę zmywa­ka. W szafce tej może się znaleźć np. pojemnik na zbrudzoną bie­liznę, albo półki na ręczniki, przybory toaletowe itp. Szafka ta znacznie może uprościć konstrukcję blatu obudowującego umywalkę.

DOBRE OŚWIETLENIE

Dobre oświetlenie tego rodzaju zapewnić może zastosowa­nie żarówki o mocy 100 W z odpowiednią osłoną. Nadają się do tego celu także świetlówki w osłonie rozpraszającej światło.Światła boczne przy lustrze powinny być w odcieniu możliwie zbliżonym do światła dzien­nego i ukryte dobrze przed wzrokiem tak, aby oświetlały bez oślepiania.Źródła światła należy umieszczać po obu bokach lustra w osłonach rozpraszających, dodatkowo po­winno też być osobno włączane światło dolne (u spodu lustra), bardzo przydatne przy goleniu ja­ko oświetlające spód podbródka.Pojedyncze źródło światła umieszczone nad lustrem jest złym rozwiązaniem, pozostawia w cieniu spód twarzy i niekorzystnie podkreśla wszelkie fałdy i nierówności skóry.Do świateł bocznych stosować można zarówno ża­rówki (40 lub 60 W), jak i świetlówki.W łazience gdzie obecność wody i rur instalacyj­nych szczególnie zwiększa niebezpieczeństwo groź­nych porażeń, należy zachować jak najdalej idące środki.

OKNO ŁAZIENKOWE

Jeżeli podokiennik jest na poziomie wyższym niż 110 cm lustro uzupełniające umywalkę musi być zawieszone na ścianie obok okna lub ustawione na blatach obudowy. Okno, którego podokiennik jest na poziomie wyższym niż 150 cm, pozwala wpraw­dzie na zawieszenie lustra na ścianie pod podokien- nikiem, ale nie dostarcza odpowiedniego oświetle­nia dziennego użytkownikowi umywalki. Dolna część okna w łazience powinna mieć skrzy­dło dające się uchylać obrotem dokoła osi pozio­mej tak, aby można było wietrzyć pomieszczenie bez potrzeby zdejmowania przedmiotów stojących na parapecie i bez potrzeby stawania na stołku. Od widoczności z zewnątrz zabezpiecza się okno w ła­zience zasuwanymi zasłonami z cienkiej jasnej, lecz nieprzezroczystej folii, rozpraszającymi światło dzienne. Można też stosować zasłony z materiałów tekstylnych, które nadają pomieszczeniu bardziej mieszkalny charakter, ale są trudniejsze do utrzy­mania w czystości i świeżości.

GORĄCA WODA W ŁAZIENCE

Urządzenia grzejące wodę w łazience mogą być węglowe, gazowe, elektryczne lub centralne.Może to być piec typu kolumnowego, stojący bez­pośrednio w łazience, albo też zbiornik wodny, tzw. bojler, zawieszony w kuchni lub łazience, w którym woda ogrzewa się w wężownicy zamon­towanej w trzonie kuchennym. Z tych dwóch sy­stemów o wiele bardziej godny polecenia jest system drugi: bojler umieszczony w łazience. Grzanie wody paliwami stałymi stosowane jest prawie wyłącznie w miejscowościach pozbawionych gazu, gdzie wszelkie posiłki gotuje się również na piecu kuchennym węglowym, bojler wodny jest więc dodatkowym wykorzystaniem zużytego paliwa i zapewnia ciepłą wodę w łazience bez potrzeby specjalnego rozpalania. Piec kolumnowy natomiast musi być rozpalany do każdorazowego użycia kąpieli, nie zapewnia on przy tym zapasu ciepłej wody, jest to więc urządzenie czasochłonne i nieekonomiczne.

BIDET

Urządzenia takie mają przede wszystkim na celu oszczędność i ograniczenie armatury do jednego, wspólnego wylotu wodnego.Bidet jest wyposażeniem łazienki bardzo potrzeb­nym do utrzymania higieny osobistej . Bidety wykonuje się obecnie przeważnie ceramicz­ne, łączy z pionem kanalizacyjnym za pomocą sy­fonu odpływowego i zaopatruje w dopływ wody zimnej i ciepłej, dający dowolnie regulować jej temperaturę i działający w formie natrysku obmy­wającego samoczynnie. Ze względu na oszczędność miejsca opracowane są też modele bidetów o giętkich przyłączach wodo­ciągowych i kanalizacyjnych, zaopatrzone w rolki, na których dają się wysuwać do użycia i następnie wsuwać w zagłębienie ściany, pod umywalkę itp.

ZWIĄZEK PRACOWNIKÓW ZAWODOWYCH

DAG powstał w 1946 r. w Hamburgu na mocy Dyrektywy nr 16 brytyjskich władz okupacyjnych, w której określono, że „tak jak i niemieccy robotnicy, pracownicy umysłowi mają prawo się zorga­nizować i wybrać taki rodzaj związku zawodowego, jaki sobie ży­czą” . Organizacja szybko rozprzestrzeniła się w zachodnich strefach okupacyjnych; wynikało to z faktu, że w pewnym sensie nawiązy­wała ona do tradycji Związku Zawodowego Pracowników Umysło­wych funkcjonującego w Republice Weimarskiej.Od początku w kierownictwie DAG istniało przyjazne nastawienie do współpracy z DGB w strefie brytyjskiej. Obradujący w 1947 r. kongres DAG odrzucił jednak zasadę jednolitych branżowych związ­ków zawodowych. W uzasadnieniu podał dwa powody: konieczność ochrony interesów pracowników umysłowych jako szczególnej for­macji zawodowej oraz odmienną mentalność i światopogląd tej gru­py społecznej, wyraźnie pod tym względem różniącej się od ro­botników.

INNE KIERUNKI RUCHU ZWIĄZKOWEGO W RFN

DGB nie jest jedyną centralą związkową w RFN. Oprócz niej istnieją jeszcze inne, z których trzy najważniejsze, to: Niemiecki Związek Pracowników Umysłowych (Deutsche Angestellten Gewerk- schaft, DAG), zrzeszający około 500 tys. członków; Chrześcijańska Federacja Związków Zawodowych (Christlicher Gewerkschaftsbund, CGB), licząca około 290 tys. członków; Niemiecka Federacja Urzęd­ników (Deutscher Beamtenbund, DBB), posiadająca 800 tys. człon­ków. Eo pozostałych, mało znaczących organizacji związkowych należy m. in.: Związek Zawodowy Pracowników Policji (Gewerk- schaft der Polizei, GdP), liczący około 140 tys. członków (od 1978 r. zrzeszony w DGB), Niemiecki Związek Sędziów (Deutscher Richter- bund, DRB), zrzeszający około 14 tys. członków, Unia Pracowni­ków na Stanowiskach Kierowniczych (Die Union der Leitenden kngestelłten, ULA), reprezentująca około 40 tys. członków.

RADYKALNY CHARAKTER

Analiza Programu Podstawowego DGB wskazuje, że mimo ra­dykalnego charakteru jego założeń zaważyły na nim: socjaldemo­kratyczna tradycja ideologiczna, teoria Keynesa oraz doktryna „katolickiego socjalizmu”. Niektóre wyrażone w nim treści sięgają jeszcze do tradycji programowych ADGB, opartych na koncepcji „demokracji gospodarczej”, z tą różnicą, że uwzględniają już do­świadczenia innych reformistycznych struktur państwowych, przyj­mując za punkt wyjścia keynesowską teorię „ekonomicznego wzro­stu” oraz zawarte w niej formy „interwencjonizmu państwowego”. Teoria Keynesa bowiem zyskała w tym czasie popularność, szcze­gólnie w brytyjskiej strefie okupacyjnej, z której wielu przywódców związkowych zostało wybranych do kierownictwa Federacji.

UZASADNIONA POTRZEBA

Uzasadniała to nie tylko potrzebą zabezpieczenia interesów mas pra­cujących, lecz przede wszystkim historycznym doświadczeniem, z którego wywodziła wniosek, iż „demokracji politycznej” musi towarzyszyć „demokracja gospodarcza”;systemowy, polegający na wytyczeniu głównych celów przebudowy RFN, sformułowanych w triadzie: gospodarcze planowanie — kontrola przedsiębiorców — równe współdecydowanie (za­łóg w zarządzaniu środkami produkcji i kierowaniu w sferze sto­sunków produkcji); strategiczny, którego wyrazem w programie jest samo – określenie się zwiążków zawodowych zrzeszonych w DGB; jako organizacji zawodowej pracowników łączącej cele doraźne (poprawa warunków materialnych swoich członków) z celami ogólnospo­łecznymi.

W DRUGIEJ KOLEJNOŚCI

W drugiej kolejności program zwracał uwagę na konieczność zapewnienia takiej polityki gospodarczej, która gwarantując po­szanowanie godności człowieka, prowadziłaby do całkowitego za­trudnienia wszystkich chętnych do pracy, a tym samym przyczy­niłaby się do pełnego wykorzystania sił produkcyjnych i zaspoko­jenia najważniejszych potrzeb mas pracujących. Formą realizacji tego zadania miało być centralne planowanie gospodarcze, wprowa­dzone po to, „ażeby sobkostwo (Selbstsucht) nie triumfowało nad koniecznością wspólnej gospodarki”. Wyraźnie zostało też stwier­dzone, że gospodarka planowa i wolna konsumpcja oraz prawo do zmiany miejsca pracy i wolny wybór zawodu wzajemnie się nie wykluczają, ponieważ dla prywatnej inicjatywy w konkurujących ze sobą przedsiębiorstwach pozostanie jeszcze wiele swobody .

MIMO RÓŻNORODNOŚCI

Mimo swojej różnorodności miał on charakter radykalny. Przede wszystkim zwró­cono w nim uwagę na konieczność przeprowadzenia socjalizacji podstawowych gałęzi przemysłu. Żądania DGB dotyczyły uspołecz­nienia przemysłu wydobywczego (węgla, rudy, ropy naftowej), prze­mysłu przetwórczego — a więc produkcji żelaza, stali, surowców chemicznych, również energetyki — i ważniejszych przedsiębiorstw i instytucji komunikacyjnych, a także wielkich banków. Program podkreślał, że przejęcie kluczowego przemysłu na wspólną własność (Gemeineigentum) powinno jedynie w wyjątkowych wypadkach po­legać na upaństwowieniu. „W ogólności bowiem należy tworzyć specjalne organizacje gospodarczego samorządu, po czym we wszy­stkich radach nadzorczych i administracyjnych jest konieczne za­pewnienie odpowiedniego wpływu związków zawodowych” .

FEDERACJA JAKO CENTRALA ZWIĄZKOWA

Federacja jako centrala związkowa jest zorganizowana w dwu­dziestu jeden wydziałach. Na ich czele stoją kierownicy, nadzoro­wani przez członków Komitetu Wykonawczego. Tak ukształtowana struktura organizacyjna DGB wyraźnie fawo­ryzuje największe branżowe organizacje związkowe, wśród których dominują: Związek Zawodowy Metalowców, Związek Zawodowy Służb Publicznych, Transportu i Komunikacji oraz Związek Zawo­dowy Przemysłu Chemicznego, Papierniczego i Ceramicznego — posiadające w najważniejszych organach Federacji największą liczbę przedstawicieli.Cele ruchu związkowego zostały zawarte w części statutu po­święconej zadaniom DGB. Ujęto je w następujące grupy problemów: zadania ogólnopolityczne, socjalne, gospodarcze, kulturalne i organizacyjno-polityczne. Ale pragmatyczny kierunek związkowej dzia­łalności wytyczył dopiero Program Podstawowy.

ORGANIZACJE W PIONIE

W pionie orga­nizacje związkowe działają na szczeblu lokalnym w miastach, okrę­gach (powiatach) i krajach. W miastach najniższą komórkę związ­kową tworzą branżowcy zatrudnieni w zakładach pracy jednej gałęzi przemysłu; jeśli w mieście występują różne branże przemysłowe, to mogą się one łączyć w kartel. Lokalne organizacje związkowe jednej branży wybierają na swym walnym zebraniu branżowe kie­rownictwo okręgu, zaś na zebraniu delegatów organizacji lokalnych różnych branż — kierownictwo DGB na szczeblu okręgu. Podobnie są wybierane kierownictwa krajowe branżowych organizacji związ­kowych i delegatura DGB na szczeblu kraju. Delegatów na kongresy branżowych związków zawodowych wybierają konferencje okręgo­we (powiatowe), zaś delegatów na kongres Federacji — konferencje lokalne branżowych organizacji związkowych.

KOMITET WYKONAWCZY

Do Komitetu Wykonawczego wchodzi 16 prze­wodniczących organizacji branżowych oraz 9 osób urzędującego kie­rownictwa. Prezydium oraz Komitet Wykonawczy dopiero wspólnie mają prawo podejmować decyzje, które między kongresami obo­wiązują wszystkie wchodzące w skład Federacji organizacje związ­kowe. Ustalone zasady kompetencyjności organów Federacji miały na celu umocnić związkową solidarność na szczeblu centrali i jed­nocześnie zagwarantować autonomię i wpływ branżowych organi­zacji związkowych na Federację.DGB ma w ten sposób podwójną strukturę organizacyjną, na któ­rą składają się struktura poszczególnych związków zawodowych i struktura pionowa Federacji, dopiero wspólnie tworzą one jej model organizacyjny. Obydwie struktury są podobne, ponieważ od­powiadają administracyjnemu podziałowi państwa.