Author Archives: Alicja Jabłońska

WOLNE ZWIĄZKI ZAWODOWE

„Wolne” związki zawodowe zaś, wierne swej reformistyczno-solidarnościowej koncepcji działania, w krytycznych momentach opowiadały się po stronie państwa. Wskutek tego w latach 1929— —1931 szeregi ADGB opuściło przeszło pół miliona członków. W tej sytuacji KPD uznała, że „wolne” związki zawodowe nie

OSŁABIENIE RUCHU ZWIĄZKOWEGO

Powołanie RGO osłabiło podzielony ruch związkowy. Na jego strukturę w 1930 r. składały się: związki zawodowe zrzeszone w ADGB, liczące około 4800 tys. członków; chrześcijańskie organi­zacje związkowe, zrzeszone w utworzonej w 1920 r. centrali pod nazwą Federacja Niemieckich Związków Zawodowych

ŹRÓDŁA ZWIĄZKOWEGO REFORMIZMU I JEGO NASTĘPSTWA

Kluczem do zrozumienia konformistycznego stosunku „wolnych” związków zawodowych do burżuazyjnego państwa w czasie pierw­szej wojny światowej, antyklasowej postawy w okresie rewolucji listopadowej w Niemczech w 1918 r. oraz ich solidarystycznej dzia­łalności w Republice Weimarskiej jest związkowy reformizm, jako koncepcja i

KONCEPCJA RUCHU ROBOTNICZEGO

Lassallowska koncepcja ruchu robotniczego nie tylko pozostawała w zasadniczej sprzeczności z rewolucyjną koncepcją K. Marksa i F. Engelsa, lecz także podważała ich teoretyczny dorobek. K. Marks swoją rewolucyjną strategię wywodził z nieprzezwycię- żalnej sprzeczności między pracą a kapitałem i wynikającego

WALKA O POPRAWĘ

Wyjaśniał, że walka robotników o poprawę warunków material­nych nie jest bezcelowa,, ponieważ podwyżka płac nie narusza przeciętnej ceny towarów lub ich wartości, lecz jedynie powoduje ogólny spadek stopy zysku. Nie w zdobyciu praw politycznych przez klasę robotniczą upatrywał K. Marks

BEZ WPŁYWU NA ZWIĄZKI

Dominacja lassallczyków w niemieckim ruchu robotniczym nie pozostała bez wpływu na socjaldemokratyczne związki zawodowe. W pewnym stopniu przyczyniło się do tego także rewolucyjne skrzydło SPD, które nie potrafiło w odpowiednim momencie docenić siły i znaczenia ruchu związkowego. Na zjeździe SPD

WZROST POZIOMU ŻYCIA

E.Bernstein zakwestionował także marksowską teorię koncentracji kapitału, kryzysów i rosnącej pauperyzacji mas pracujących, prognozując, że wraz z rozwojem kapitalizmu nastąpi ogólny wzrost poziomu życia całego społeczeństwa, a więc i klasy robotniczej. Dlatego — w myśl jego teorii — zadaniem związków

ZAKORZENIENIE SIĘ REFORMIZMU

Wpływy reformizmu w jego rewizjonistycznej mutacji ugrunto­wały się w socjaldemokratycznych związkach zawodowych pod ko­niec XIX w., w okresie gdy zaistniały rozbieżności między SPD a Generalną Komisją o prymat w niemieckim ruchu robotniczym. Zwycięsko wyszła z tego sporu Generalna Komisja, między

W SFERZE POLITYCZNEJ

W sferze zaś politycznej niemieccy socjaldemo­kraci zdecydowali się pod koniec XIX w. na współudział w systemie władzy poprzez uczestnictwo w wyborach do Reichstagu. Dzięki koa­licji z jedną z opozycyjnych partii burżuazyjnych zdobyli w 1902 r. pierwsze mandaty w parlamencie i

APOGEUM POLITYKI

Apogeum swojej reformistyczno-solidarnościowej polityki niemie­ckie związki zawodowe przeżywały pcdczas pierwszej wojny świato­wej, współpracując solidarnie z rządem na rzecz „wojennego wysił­ku”. Znalazło to wyraz między innymi w zawieszeniu dotychczaso­wej działalności rewindykacyjnej i ogłoszeniu „pokoju domowego” na okres wojny. W 1916 r.

WSPÓŁPRACA ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

Współpraca socjaldemokratycznych związków zawodowych z burżuazyjnym rządem układała się harmonijnie aż do końca wojny i upad­ku monarchii. Socjaldemokraci z prawego skrzydła SPD przez swoją pasywną postawę wobec rewolucyjnych wystąpień mas w listopa­dzie 1918 r. przyczynili się w istotny sposób dó

W OKRESIE ISTNIENIA

Jej powołanie zakończyło ważny okres dzia­łania związków zawodowych, które z nową organizacją weszły w ży­cie Republiki Weimarskiej. Konstytucja Republiki gwarantowała związkom zawodowym nie tylko swobodę działania, lecz także insty­tucjonalny udział we współdecydowaniu w sferze stosunków produk­cji w przedsiębiorstwach i wytyczaniu