Kategorie: Polityka
ZWIĄZKI ZAWODOWE W NIEMCZECH
Geneza ruchu związkowego w Niemczech wiąże się z przyspieszonym rozwojem przemysłowym państw niemieckich w pierwszej połowie XIX w. Zalążkiem organizacji związkowych były zrzeszenia czeladników, które jako pierwsze organizacje miejskiego proletariatu podjęły walkę o poprawę warunków pracy i płac; walka ta
WAŻNE CZYNNIKI
Pierwszy to powstanie politycznych organizacji miejskiego proletariatu. W 1863 r. Ferdinand Lassalle utworzył Powszechny Niemiecki Związek Robotniczy (Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein); w 1869 r. na zjeździe w Eisenach została powołana do życia Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza (Sozialdemokratische Arbeiterpartei) pod przywództwem Augusta Bebla
Z HISTORYCZNEJ PERSPEKTYWY
Dała ona robotnikom prawo zrzeszania się w celu osiągnięcia korzystniejszych warunków pracy i płac oraz dopuszczała możliwość powstrzymania się od pracy. Równocześnie jednak na mocy tejże ustawy pracodawcom przysługiwało prawo lokautu.Z historycznej perspektywy w procesie rozwoju niemieckiego ruchu związkowego —
PRZYSPIESZAJĄCY FAKT
Ten fakt przyspieszył porozumiem dotychczas konkurujących ze sobą — przede wszystkim ze względu na rozbieżności ideologiczne — organizacji związkowych; podporządkowały się one politycznemu kierownictwu partii socjaldemokratycznej. W 1877 r. ruch związkowy w Rzeszy Niemieckiej, ideologicznie i politycznie związany z socjaldemokracją,
OBOK PARTII
Obok partii socjaldemokratycznej represjami zostały dotknięte także organizacje związkowe. W krótkim czasie rozwiązano’ 17 organizacji centralnych, 30 zrzeszeń lokalnych, 3 kasy chorych oraz 20 stowarzyszeń popierających ruch związkowy. W rezultacie dopiero w 1890 r., gdy antysocjalistyczne ustawodawstwo zostało uchylone, zaistniały
CHRZEŚCIJAŃSKIE ZWIĄZKI
Chrześcijańskie związki dały temu wyraz w programie pierwszego kongresu. (Moguncja, 1899 r.). Zadeklarowały w nim swoją niezależność od partii lojalność wobec państwa, odżegnały się od zbyt daleko idących wpływów Kościoła, a za główny cel przyjęły podnoszenie poziomu moralnej i społecznej
REWOLUCJA W NIEMCZECH
Rewolucja w 1918 r. w Niemczech wyłoniła nową siłę społeczną, o wyraźnie rewolucyjnym charakterze, która w 1919 r. ukonstytuowała się w Komunistyczną Partię Niemiec (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD). Weszła do niej partyjna i związkowa lewica, stojąca na marksistowskich pozycjach ideowych.
W NOWO POWSTAŁEJ REPUBLICE
W nowo powstałej Republice Weimarskiej związki zawodowe uzyskały jednak szereg praw. To im pozwoliło zająć trwałe miejsce w strukturze społeczno-gospodarczej i systemie politycznym Niemiec. Konstytucja weimarska gwarantowała pracownikom prawo zrzeszania się w związki zawodowe i współdecydowania w zakładzie pracy oraż
WOLNE ZWIĄZKI ZAWODOWE
„Wolne” związki zawodowe zaś, wierne swej reformistyczno-solidarnościowej koncepcji działania, w krytycznych momentach opowiadały się po stronie państwa. Wskutek tego w latach 1929— —1931 szeregi ADGB opuściło przeszło pół miliona członków. W tej sytuacji KPD uznała, że „wolne” związki zawodowe nie
OSŁABIENIE RUCHU ZWIĄZKOWEGO
Powołanie RGO osłabiło podzielony ruch związkowy. Na jego strukturę w 1930 r. składały się: związki zawodowe zrzeszone w ADGB, liczące około 4800 tys. członków; chrześcijańskie organizacje związkowe, zrzeszone w utworzonej w 1920 r. centrali pod nazwą Federacja Niemieckich Związków Zawodowych
ŹRÓDŁA ZWIĄZKOWEGO REFORMIZMU I JEGO NASTĘPSTWA
Kluczem do zrozumienia konformistycznego stosunku „wolnych” związków zawodowych do burżuazyjnego państwa w czasie pierwszej wojny światowej, antyklasowej postawy w okresie rewolucji listopadowej w Niemczech w 1918 r. oraz ich solidarystycznej działalności w Republice Weimarskiej jest związkowy reformizm, jako koncepcja i
KONCEPCJA RUCHU ROBOTNICZEGO
Lassallowska koncepcja ruchu robotniczego nie tylko pozostawała w zasadniczej sprzeczności z rewolucyjną koncepcją K. Marksa i F. Engelsa, lecz także podważała ich teoretyczny dorobek. K. Marks swoją rewolucyjną strategię wywodził z nieprzezwycię- żalnej sprzeczności między pracą a kapitałem i wynikającego







