Kategorie: Polityka

WALKA O POPRAWĘ

Wyjaśniał, że walka robotników o poprawę warunków material­nych nie jest bezcelowa,, ponieważ podwyżka płac nie narusza przeciętnej ceny towarów lub ich wartości, lecz jedynie powoduje ogólny spadek stopy zysku. Nie w zdobyciu praw politycznych przez klasę robotniczą upatrywał K. Marks

BEZ WPŁYWU NA ZWIĄZKI

Dominacja lassallczyków w niemieckim ruchu robotniczym nie pozostała bez wpływu na socjaldemokratyczne związki zawodowe. W pewnym stopniu przyczyniło się do tego także rewolucyjne skrzydło SPD, które nie potrafiło w odpowiednim momencie docenić siły i znaczenia ruchu związkowego. Na zjeździe SPD

WZROST POZIOMU ŻYCIA

E.Bernstein zakwestionował także marksowską teorię koncentracji kapitału, kryzysów i rosnącej pauperyzacji mas pracujących, prognozując, że wraz z rozwojem kapitalizmu nastąpi ogólny wzrost poziomu życia całego społeczeństwa, a więc i klasy robotniczej. Dlatego — w myśl jego teorii — zadaniem związków

ZAKORZENIENIE SIĘ REFORMIZMU

Wpływy reformizmu w jego rewizjonistycznej mutacji ugrunto­wały się w socjaldemokratycznych związkach zawodowych pod ko­niec XIX w., w okresie gdy zaistniały rozbieżności między SPD a Generalną Komisją o prymat w niemieckim ruchu robotniczym. Zwycięsko wyszła z tego sporu Generalna Komisja, między

W SFERZE POLITYCZNEJ

W sferze zaś politycznej niemieccy socjaldemo­kraci zdecydowali się pod koniec XIX w. na współudział w systemie władzy poprzez uczestnictwo w wyborach do Reichstagu. Dzięki koa­licji z jedną z opozycyjnych partii burżuazyjnych zdobyli w 1902 r. pierwsze mandaty w parlamencie i

APOGEUM POLITYKI

Apogeum swojej reformistyczno-solidarnościowej polityki niemie­ckie związki zawodowe przeżywały pcdczas pierwszej wojny świato­wej, współpracując solidarnie z rządem na rzecz „wojennego wysił­ku”. Znalazło to wyraz między innymi w zawieszeniu dotychczaso­wej działalności rewindykacyjnej i ogłoszeniu „pokoju domowego” na okres wojny. W 1916 r.

WSPÓŁPRACA ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH

Współpraca socjaldemokratycznych związków zawodowych z burżuazyjnym rządem układała się harmonijnie aż do końca wojny i upad­ku monarchii. Socjaldemokraci z prawego skrzydła SPD przez swoją pasywną postawę wobec rewolucyjnych wystąpień mas w listopa­dzie 1918 r. przyczynili się w istotny sposób dó

W OKRESIE ISTNIENIA

Jej powołanie zakończyło ważny okres dzia­łania związków zawodowych, które z nową organizacją weszły w ży­cie Republiki Weimarskiej. Konstytucja Republiki gwarantowała związkom zawodowym nie tylko swobodę działania, lecz także insty­tucjonalny udział we współdecydowaniu w sferze stosunków produk­cji w przedsiębiorstwach i wytyczaniu

GWARANTOWANY WZROST

Instytucjonalnie gwarantowany wzrost znaczenia związków zawo­dowych w nowo powstałej republice ożywił wśród związkowców na­dzieje na zrealizowanie reformistycznej koncepcji przebudowy ustro­ju społeczno-gospodarczego Niemiec. Temu problemowi poświęcone były dwa kongresy ADGB (Wrocław, 1925 r. i Hamburg, 1928 r.), które zajęły się opracowaniem

PRZYPISYWANIE SZCZEGÓLNEJ ROLI

Miało to oznaczać przejście od kapitalizmu indywidualnego do jego formy zorganizowanej, z pre­ferencjami dla gospodarki publicznej. Szczególną rolę we wprowa­dzaniu „demokracji gospodarczej” Naphtali przypisywał związkom zawodowym, które poprzez państwo miały kontrolować monopole i być poza zakładem pracy główną siłą reprezentującą

OSTATNI OKRES ISTNIENIA

Ostatni okres istnienia Republiki Weimarskiej charakteryzował się trudną sytuacją ekonomiczną. Socjaldemokraci zostali wyeliminowa­ni z rządu, co oznaczało utratę wpływu związków zawodowych na decyzje organów wykonawczych. Dwa kolejne rządy, Heinricha Bruninga i Franza von Papena, próbowały ratować sytuację ekonomicz­ną kraju przez

PODOBNA SYTUACJA

Podobna sytuacja powtórzyła się w chwili, gdy nowy kanclerz Rzeszy, von Papen, zmniejszył dotychczasowe świadczenia socjalne od 14 do 25 proc. Wywołane tym faktem społeczne wrzenie zostało znowu zażegnane przez ADGB. Mimo żądań ogłoszenia strajku gene­ralnego związki zdecydowały się na