Kategorie: Polityka

PRÓBA UGODY

Niewiele też pomogła ADGB podjęta przez nią próba ugody z na­zistami w celu ratowania ruchu zwiążkowego przed rozwiązaniem, polegająca na zdystansowaniu się od partii socjaldemokratycznej. Na­ziści wykorzystali ją jedynie do kolejnego rozprawienia się ze swoimi przeciwnikami. Po likwidacji partii socjaldemokratycznej

WALKA O NOWY PORZĄDEK SPOŁECZNY

Po drugiej wojnie światowej, z chwilą upadku hitlerowskiej Trze­ciej Rzeszy i objęcia władzy w Niemczech przez zwycięskie mocar­stwa Koalicji Antyhitlerowskiej, powstały warunki do odbudowy niemieckiego ruchu związkowego. W zachodnich strefach okupowa­nych Niemiec rozwinął się on spontanicznie, opierając się na aktywie

ORGANIZACYJNA ODBUDOWA

Organizacyjna odbudowa ruchu związkowego w Niemczech zależa­ła od stanowiska władz okupacyjnych. W zachodnich strefach okupa­cyjnych kraju najszybciej na spontaniczne powstawanie organizacji związkowych zareagowały władze brytyjskie. Już w sierpniu 1945 r., wykonując zalecenia uchwał poczdamskich, ogłosiły wezwanie do ludności swojej strefy,

PODOBNY PRZEBIEG

Podobnie przebiegał rozwój ruchu zawodowego w amerykańskiej i francuskiej strefie okupacyjnej. We wszystkich jednak strefach za­chodnich władze okupacyjne przestrzegały zasady organizowania się związków tylko do szczebla lokalnego, wszelkie zaś kroki zmier zające do uformowania jednolitej organizacji związkowej w skali całej

OPRÓCZ ORGANIZACJI

W 1948 r. w strefie brytyjskiej związki zrzeszały 42,9 proc. (2748,9 tys. osób) ogółu zatrudnionych, w strefie amerykańskiej 37,9 proc. (1644,8 tys. osób), we francuskiej zaś 29,6 proc. (385,3 tys. osób).Oprócz socjaldemokratycznych organizacji związkowych w tym samym czasie w zachodnich

WRAZ Z POWSTANIEM RUCHU

Wraz z powstaniem ruchu związkowego wyłonił się problem wy­tyczenia jego celów i zadań. Radykalnie nastrojone masy związkowe żądały głębokich zmian w systemie społecznym Niemiec Zachodnich, skłaniając związki zawodowe do podjęcia walki o przebudowę spo­łeczno-ustrojową zachodnich stref okupacyjnych. Żądania dotyczyły następujących

PODCZAS KONFERENCJI

Podczas konferencji moskiewskiej w 1947 r. nakłonił on brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Erne­sta Eevina, aby sprawę przekazać do kompetencji władz okupacyjnych. Generałowie Lucius Clay i Brian Robertson, ówcześni główno­dowodzący w strefach amerykańskiej i angielskiej, doszli w tej spra­wie do zgodnego

KWESTIA WSPÓŁDECYDOWANIA

Kwestię współdecydowania najwcześniej podjęły związki zawodo­we w strefie brytyjskiej, jako zadanie programowe o pierwszoplano­wym znaczeniu. Konferencja związkowa, która odbyła się tam w marcu 1946 r., zaaprobowała uchwałę  w sprawie natychmiastowego prawnego uregulowania sytuacji rad przedsiębiorstw (nadzorczych i innych). W uchwale

NOWE RAMOWE WARUNKI

10 kwietnia 1946 r. Sojusznicza Rada Kontroli wydała ustawę o   radach przedsiębiorstw, która zastąpiła w tym zakresie przepisy urtawy z 1920 r. Określiła ona ramowe warunki funkcjonowania rad przedsiębiorstw, z jednoroczną kadencją, wymieniając enumeratywnie ich zadania; rady same miały określić,

KORZYSTNA SYTUACJA

Korzystna sytuacja zarysowała się w przemyśle wydobywczym i stalowym, gdzie pracodawcy, powodowani klasowym interesem za­bezpieczenia swoich przedsiębiorstw przed demontażem, sami zgło­sili do związków zawodowych propozycje wprowadzenia parytatywnego współdecydowania. W ten sposób do rad nadzorczych w przed­siębiorstwach przemysłu górniczego, węglowego i

W ŻADNYM KRAJU

W żadnym kraju Niemiec Zachodnich nie udało się związkom za­wodowym, działającym w tej kwestii z partią socjaldemokratyczną, doprowadzić do realizacji postanowień konstytucji krajowych w sprawie współdecydowania. Sprzeciwiły się temu władze okupacyjne, wyraźnie inspirowane przez USA .Zadanie trzecie — uzyskanie wpływu

PEWNE NADZIEJE

Pewne nadzieje na współudział w kierowaniu przyszłą gospodarką niemiecką związki zawodowe łączyły z osobą działacza związkowego, socjaldemokraty, V. Agartza, który w 1946 r. został mianowany kie­rownikiem Centralnego Urzędu do spraw Gospodarki w Minden. Był on zwolennikiem gospodarki planowej i radykalnych