Charakterystyka architektury romańskiej.
Sztuka oraz budownictwo romańskie rozwijało się między X a XIII wiekiem. Sam termin odnosi się do grupy języków, które wywodziły się z łaciny. Sam okres trwania tego stylu jest bardzo umowny, ponieważ różnie trwał w poszczególnych państwach europejskich. Najtrudniej jest oszacować moment przejścia od architektury wczesnego chrześcijaństwa do stylu romańskiego we Włoszech. Cechami, które wyróżniają romanizm są : separatyzm wnętrz i addycyjność brył. Addycyjność oznacza plan prostych brył geometrycznych które zestawiane były ze sobą z wyraźnym wyróżnieniem każdej z nich. Separatyzm natomiast odzwierciedlał się we wnętrzach. Widoczne od zewnątrz osobne bryły są wyraźnie oddzielone różnicami wielkości, łukami i rzędami kolumn. Plan budynku by oparty na siatce powielanych kwadratów. Jeśli chodzi o proporcje, to budowle romańskie charakteryzują się dokładną arytmetyką. Przykładowo nawa główna jest zwyczajowo dwukrotnie szersza niż nawy boczne. Tymczasem kościoły romańskie budowano zazwyczaj pod szczytami wzniesień, a nie na wierzchołkach.








