Główne wyznaczniki rokoko
Rokoko jest stylem, a w zasadzie nurtem, który obowiązywał w budownictwie, a w zasadzie głównie w architekturze wnętrz, ornamentyce i rzemiośle artystycznym. Nawiązywał również do malarstwa. Występował w sztuce Europy od 1720 do 1790 roku. Styl rokokowy wyróżniał się także w literaturze. Przez niektórych był uważany za końcową fazę baroku. Jednak prawdziwe rzec ujmując można śmiało stwierdzić, ze przyjął przeciwstawną pozycję. Główną jego zasadą było sprzeciwienie się pompatycznemu monumentalizmowi, a w głównej mierze odżegnywało się od stylu Ludwika XVI. Rokoko skłaniało się ku delikatności i intymności wnętrza. Sprzyjały mu aranżacje kameralne i zmysłowe. Dekoracyjność form była tutaj na pierwszym miejscu. Najsilniej odcisnął swoje piętno we Francji, w której w tym czasie kwitło życie dworskie. Pokoje nie zwierały klasycznych podziałów. Skupiano się głównie na linii falistej, ogromie luster i sztukaterii. Ceniono także plafony, boazerie, a kolory dominowały w jasnych, pastelowych odcieniach.








