OBOK PARTII
Obok partii socjaldemokratycznej represjami zostały dotknięte także organizacje związkowe. W krótkim czasie rozwiązano’ 17 organizacji centralnych, 30 zrzeszeń lokalnych, 3 kasy chorych oraz 20 stowarzyszeń popierających ruch związkowy. W rezultacie dopiero w 1890 r., gdy antysocjalistyczne ustawodawstwo zostało uchylone, zaistniały warunki do dalszego rozwoju ruchu związkowego w Niemczech. W 1890 r. dochodzi do zjednoczenia socjaldemokratycznych organizacji związkowych, które powołały swój centralny organ kierowniczo-koordynacyjny — Generalną Komisję Związków Zawodowych. Na pierwszym kongresie związkowym (Halberstadt, 1892 r.) zostały określone zasady organizacji całego socjaldemokratycznego ruchu związkowego w Rzeszy Niemieckiej. Kongres opowiedział się za organizacją według zawodów, Generalnej Komisji zaś przekazał wiele uprawnień zwierzchnich i koordynacyjnych. Związane z Generalną Komisją organizacje związkowe zostały nazwane „wolnymi” * związkami zawodowymi, w odróżnieniu od utworzonych w tym okresie (1894 r.) chrześcijańskich oraz liberalnych związków zawodowych (pierwsze z nich powstały jeszcze w 1868 r.), noszących nazwę hirsch-dunckierowskich — od nazwisk założycieli.








