NASILENIE SIĘ WALKI

Nasilenie się walki strajkowej w pier­wszym okresie rządów lewicy nie tyle dowodziło zmiany lewicowej orientacji głównych central związkowych, ile świadczyło o ich dą­żeniach do wykorzystania zmienionej sytuacji politycznej i pokona­nia oporu Patronatu wobec żądań pracowniczych bądź też zmuszenia go, by

ANALIZA FRANCUSKIEGO RUCHU

Analiza francuskiego ruchu związkowego dowodzi pewnycli cech wspólnych występujących między nim a hiszpańskim czy włoskim ruchem zawodowym, a także odrębności odróżniających go od ruchu związkowego w RFN, Wielkiej Brytanii czy krajach skandynawskich. We Francji, tak jak w innych krajach romańskich,

PODZIAŁY W RUCHU ZWIĄZKOWYM

To spowo­dowało, z jednej strony, podziały w ruchu związkowym, z drugiej zaś — ukształtowanie się silnego nurtu antykapitalistycznego, w któ­rym początkowo dominował anarchosyndykalizm. Historyczny rodowód ma także w tych krajach podobny charakter stosunków między politycznym i związkowym nurtem ruchu robot­niczego.

WYMIENIONE WARUNKI

Wymienione warunki wywarły znaczny wpływ na stopień zorgani­zowania klasy robotniczej w związkach zawodowych. Pod tym względem czynnikiem nie sprzyjającym we Francji jest struktura przemysłu, o dużej liczbie małych i średnich przedsiębiorstw, w któ­rych pracodawcom nietrudno ograniczyć rolę i znaczenie organizacji

SPECYFIKA FRANCUSKIEGO RUCHU

Specyfika francuskiego ruchu związkowego przejawia się również w jego stosunku do instytucjonalizacji działających związków w systemie społeczno-politycznym kraju. Podchodzi on do tej kwe- i stii z wieloma zastrzeżeniami, w odróżnieniu od silnych reformistycznych central związkowych w innych państwach zachodnioeuro­pejskich, które

WYTWORZONA SYTUACJA

Jest ono mianowicie spowodo­wane sytuacją, jaka wytworzyła się w okresie kryzysu kapitalizmu, gdy zmniejszonym możliwościom obrony interesów klasy robotniczej przez związki zawodowe towarzyszy — z jednej strony — wzrost bezrobocia, z drugiej zaś — wzmożony nacisk ekonomiczny i propa­gandowy wielkiej

ZMIANY POLITYCZNE

Zmiany polityczne — takie jak: odejście z rządu komunistów (19 VII 1984) oraz przegrana lewicy w wyborach parlamentarnych w marcu 1986 r. — miały wpływ na bieżącą działalność poszcze­gólnych central związkowych. Ustąpienie ministrów komunistycz­nych z rządu zwiększyło pole manewru oraz

PRZECIWKO USTAWIE

Ustawa ta przewiduje możliwość swo­bodnego ustalania przez przedsiębiorcę czasu pracy, jednak przy założeniu, że nie przekroczy on 38 godzin tygodniowo, czyli o   1 godzinę mniej aniżeli przewidywało dotychczasowe ustawo­dawstwo (ordonans nr 82-41 z 16 stycznia 1982 r. dotyczący czasu trwania

PODOBNE ROZWIĄZANIA

Zwolennicy wskazywali natomiast, że podobne rozwiązania są przyjmowane w wielu krajach, zaś występowanie przeciwko oznacza obronę „archaicznych” przepisów, utrudniających organi- zac;ę pracy w nowoczesnych przedsiębiorstwach. Krytykując tę jedną z ostatnich ustaw przegłosowanych przez większość socjali­styczną, CGT wskazywała ponadto, że z

ODDZIAŁYWANIE REFORM

Nie oznacza to, że zanikły dotychczasowe różnice ocen. CGT, występując podobnie jak inne centrale przeciwko liberalnym rozwiązaniom w sferze społeczno-ekonomicznej, wskazywała jednak również na elementy kontynuacji oraz na współodpowiedzialność zarówno prawicy, jak i socjalistów — choć w różnym stopniu —

WBREW OCZEKIWANIOM

Wbrew oczekiwaniom lewicy sektor znacjonalizowany nie stał się „lokomotywą gospodarki i nie zapewnił stabilizacji zatrudnienia  samym główny postulat wysuwany w bieżącej walce przez związki zawodowe — ochrona miejsc pracy — był cały czas trakto­wany priorytetowo.Sektor znacjonalizowany nie odegrał też pilotującej

GRUPA PROBLEMÓW

Druga grupa problemów to wpływ nowych zjawisk w rozwoju kapitalizmu na sytuację w ruchu związkowym. W wielu analizach poświęconych tej kwestii wskazuje się, że w latach osiemdziesią­tych we Francji, podobnie jak w innych krajach kapitalistycznych, nastąpiło skumulowanie negatywnych z punktu