WŚRÓD PRZYCZYN

Wśród przyczyn zmniejszenia się liczebności związków zawodo­wych wymienia się upadek tradycyjnych gałęzi przemysłu, w któ­rych organizacje związkowe były najsilniejsze. We Francji w poło­wie lat osiemdziesiątych dotyczyło to zwłaszcza przemysłu meta­lurgicznego, samochodowego, stoczniowego oraz pewnych regionów, gdzie dominował przemysł tradycyjny (Lotaryngia,

PODEJMOWANE DZIAŁANIA

Ostatnio główne centrale podejmują też szereg działań na rzecz — jak to określił M. Warcholak, jeden z sekretarzy CGT — „pozy­skania nowych sił” . Zdaniem związkowców francuskich, aby od­zyskać wpływy społeczne, należy umocnić kontakty z własną bazą, nadwerężone w ostatnich

ZWIĄZKI ZAWODOWE W NIEMCZECH

Geneza ruchu związkowego w Niemczech  wiąże się z przyspie­szonym rozwojem przemysłowym państw niemieckich w pierwszej połowie XIX w. Zalążkiem organizacji związkowych były zrzeszenia czeladników, które jako pierwsze organizacje miejskiego proletariatu podjęły walkę o poprawę warunków pracy i płac; walka ta

WAŻNE CZYNNIKI

Pierwszy to powstanie poli­tycznych organizacji miejskiego proletariatu. W 1863 r. Ferdinand Lassalle utworzył Powszechny Niemiecki Związek Robotniczy (Allgemeiner Deutscher Arbeiterverein); w 1869 r. na zjeździe w Eisenach została powołana do życia Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza (Sozialdemokratische Arbeiterpartei) pod przywództwem Augusta Bebla

Z HISTORYCZNEJ PERSPEKTYWY

Dała ona robotnikom prawo zrzeszania się w celu osiąg­nięcia korzystniejszych warunków pracy i płac oraz dopuszczała możliwość powstrzymania się od pracy. Równocześnie jednak na mocy tejże ustawy pracodawcom przysługiwało prawo lokautu.Z historycznej perspektywy w procesie rozwoju niemieckiego ruchu związkowego —

PRZYSPIESZAJĄCY FAKT

Ten fakt przyspieszył porozu­miem dotychczas konkurujących ze sobą — przede wszystkim ze względu na rozbieżności ideologiczne — organizacji związkowych; podporządkowały się one politycznemu kierownictwu partii socjal­demokratycznej. W 1877 r. ruch związkowy w Rzeszy Niemieckiej, ideologicznie i politycznie związany z socjaldemokracją,

OBOK PARTII

Obok partii socjal­demokratycznej represjami zostały dotknięte także organizacje związkowe. W krótkim czasie rozwiązano’ 17 organizacji centralnych, 30 zrzeszeń lokalnych, 3 kasy chorych oraz 20 stowarzyszeń popie­rających ruch związkowy. W rezultacie dopiero w 1890 r., gdy antysocjalistyczne ustawodawstwo zostało uchylone, zaistniały

CHRZEŚCIJAŃSKIE ZWIĄZKI

Chrześcijańskie związki dały temu wyraz w programie pierwszego kongresu. (Mo­guncja, 1899 r.). Zadeklarowały w nim swoją niezależność od partii lojalność wobec państwa, odżegnały się od zbyt daleko idących wpływów Kościoła, a za główny cel przyjęły podnoszenie poziomu moralnej i społecznej

REWOLUCJA W NIEMCZECH

Rewolucja w 1918 r. w Niemczech wyłoniła nową siłę społeczną, o   wyraźnie rewolucyjnym charakterze, która w 1919 r. ukonstytu­owała się w Komunistyczną Partię Niemiec (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD). Weszła do niej partyjna i związkowa lewica, stojąca na marksistowskich pozycjach ideowych.

W NOWO POWSTAŁEJ REPUBLICE

W nowo powstałej Republice Weimarskiej związki zawodowe uzyskały jednak szereg praw. To im pozwoliło zająć trwałe miejsce w strukturze społeczno-gospodarczej i systemie politycznym Nie­miec. Konstytucja weimarska gwarantowała pracownikom prawo zrzeszania się w związki zawodowe i współdecydowania w zakładzie pracy oraż

WOLNE ZWIĄZKI ZAWODOWE

„Wolne” związki zawodowe zaś, wierne swej reformistyczno-solidarnościowej koncepcji działania, w krytycznych momentach opowiadały się po stronie państwa. Wskutek tego w latach 1929— —1931 szeregi ADGB opuściło przeszło pół miliona członków. W tej sytuacji KPD uznała, że „wolne” związki zawodowe nie

OSŁABIENIE RUCHU ZWIĄZKOWEGO

Powołanie RGO osłabiło podzielony ruch związkowy. Na jego strukturę w 1930 r. składały się: związki zawodowe zrzeszone w ADGB, liczące około 4800 tys. członków; chrześcijańskie organi­zacje związkowe, zrzeszone w utworzonej w 1920 r. centrali pod nazwą Federacja Niemieckich Związków Zawodowych