WALKA O POPRAWĘ
Wyjaśniał, że walka robotników o poprawę warunków materialnych nie jest bezcelowa,, ponieważ podwyżka płac nie narusza przeciętnej ceny towarów lub ich wartości, lecz jedynie powoduje ogólny spadek stopy zysku. Nie w zdobyciu praw politycznych przez klasę robotniczą upatrywał K. Marks poprawę jej położenia w burżuazyjnym państwie, lecz w walce o całkowite wyzwolenie społeczne drogą rewolucyjnych zmian systemowych. W tym też znaczeniu krytykował w swojej pracy związki zawodowe, przyznając, że działają one skutecznie jako ośrodki oporu przeciw atakom kapitału, ale w poszczególnych przypadkach nie osiągają celu wskutek nieracjonalnego zastosowania swojej siły, a ogólnie biorąc chybiają celu, ponieważ ograniczają sią do wojny podjazdowej przeciwko skutkom istniejącego systemu, zamiast dążyć jednocześnie do jego zmiany, używając swoich zorganizowanych sił jako dźwigni do ostatecznego wyzwolenia klasy robotniczej przez zniesienie systemu pracy najemnej.








