WOLNE ZWIĄZKI ZAWODOWE
„Wolne” związki zawodowe zaś, wierne swej reformistyczno-solidarnościowej koncepcji działania, w krytycznych momentach opowiadały się po stronie państwa. Wskutek tego w latach 1929— —1931 szeregi ADGB opuściło przeszło pół miliona członków. W tej sytuacji KPD uznała, że „wolne” związki zawodowe nie reprezentują interesów robotniczych wobec kapitału czy państwa i podjęła próbę utworzenia własnych, rewolucyjnych związków zawodowych. W listopadzie 1929 r. zwołała ona w Berlinie kongres związkowców należących do KPD, który powołał do życia Rewolucyjną Opozycję Związkową (Revolutionare Gewerkschaftsopposition, RGO). Organizacja ta, której nie udało się pozyskać więcej niż 250 tys. członków, podjęła aktywną walkę z kapitałem,, jednakże na skutek pogarszających się warunków ekonomicznych, masowych lokautów i represji wobec strajkujących robotników, nie osiągnęła większych sukcesów. Bez masowego poparcia okazała się za słaba wobec swego klasowego przeciwnika.








