Z HISTORYCZNEJ PERSPEKTYWY
Dała ona robotnikom prawo zrzeszania się w celu osiągnięcia korzystniejszych warunków pracy i płac oraz dopuszczała możliwość powstrzymania się od pracy. Równocześnie jednak na mocy tejże ustawy pracodawcom przysługiwało prawo lokautu.Z historycznej perspektywy w procesie rozwoju niemieckiego ruchu związkowego — od narodzin w XIX w. aż do chwili rozwiązania jego organizacji przez reżim nazistowski w 1933 r. — można wyodrębnić kilka charakterystycznych etapów.Etap pierwszy — od przełomu XIX w. do 1878 r. — to okres, w którym kształtowały się zasady organizacji związków zawodowych, formy działania, stosunki z innymi organizacjami robotniczymi oraz stosunek do burżuazyjnego państwa. W 1875 r. na zjeździe w Gocie — w wyniku połączenia lassallczyków i eisenachczyków — została utworzona Socjalistyczna Partia Robotnicza Niemiec (Soziałistische Arbeiterpartei Deutschlands), która od 1890 r. przyjęła nazwę: Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (Soziałdemo- kratisehe Partei Deutschlands, SPD).








