ŹRÓDŁA ZWIĄZKOWEGO REFORMIZMU I JEGO NASTĘPSTWA
Kluczem do zrozumienia konformistycznego stosunku „wolnych” związków zawodowych do burżuazyjnego państwa w czasie pierwszej wojny światowej, antyklasowej postawy w okresie rewolucji listopadowej w Niemczech w 1918 r. oraz ich solidarystycznej działalności w Republice Weimarskiej jest związkowy reformizm, jako koncepcja i zarazem taktyka działania w stosunkach z kapitałem i państwem.Źródła reformizmu socjaldemokratycznych związków zawodowych sięgają wczesnego okresu rodzenia się ruchu związkowego i jegc konsolidacji. W niemieckim ruchu robotniczym ścierały się wtedy dwie koncepcje: lassallowska (reformistyczna) i marksistowska (rewolucyjna). Oto kilka najważniejszych założeń koncepcji Lassalle’a, według których:państwo jest instytucją ponadklasową, prowadzącą do partykularyzmu i nacjonalizmu;walka o poprawą warunków materialnych proletariatu, między innymi przez strajki, jest bezcelowa, ponieważ wzrost płac sprzyja prokreacji robotników i tym samym zwiększa podaż siły roboczej na rynku pracy, prowadząc do obniżki płac (tzw. „spiżowe prawo ’ płacy roboczej); korzystne dla proletariatu zmiany systemowe mogą zajść dopiero wtedy* gdy osiągnie on prawa polityczne i wywierając coraz większy wpływ na politykę państwa i stosunki społeczne, przejmie środki produkcji.








