ZWIĄZKOWE KIEROWNICTWO
Związkowe kierownictwo karmiło się jednak iluzją znalezienia kompromisu, mającego polegać na przyjęciu tego planu bez związanych z nim negatywnych następstw dla przyszłego systemu społecznego okupowanych stref zachodnich. To stanowisko zostało podbudowane uchwałami międzynarodowej konferencji związków zawodowych z krajów objętych planem Marshalla, która odbyła się w Londynie w marcu 1948 r. Zaleciła ona poparcie planu Marshalla, wyrażając przekonanie, że nie niesie on ze sobą żadnych następstw ujemnych ani warunków, które byłyby nie do przyjęcia dla ruchu związkowego .W praktyce związkowe plany wyciągnięcia optymalnych korzyści z poparcia dla planu Marshalla okazały się zupełnie nierealne. Amerykanie, nastawieni na restaurację kapitalistycznych stosunków w Niemczech Zachodnich, w stosunkowo krótkim czasie zawiesili większość wywalczonych przez związki uprawnień pracowniczych, m. in. współdecydowanie. Załamało to zupełnie związkową opozycję wobec amerykańskiej polityki.








